Concertrecensie 'The Ghost, the King and I'

Indrukwekkende ode aan Gershwin van The Ghost, the King and I

Bij het drukbezochte concert van The Ghost, the King and I op 21 maart, de eerste lentedag, in Artishock stond de muziek van George Gershwin centraal. Al snel wordt duidelijk dat de muziek van Gershwin absoluut niet gedateerd maar eerder onbeperkt houdbaar is. Dat is de verdienste van de componist maar ook van pianist Rob van Bavel, gitarist Vincent Koning en bassist Frans van Geest.
Hoewel we van Van Bavel weten dat techniek voor hem niet zaligmakend is, hoorden we van hem en ook van Vincent Koning regelmatig technische hoogstandjes. “Less is more?” Dat was niet het adagium. Drie virtuoze muzikanten brachten met veel flair en aanstekelijke swing een indrukwekkende ode aan de componist die zowel tot de jazz als tot de klassieke muziek wordt gerekend. The Ghost, the King and I bracht in 2023 de cd ‘We got Rhythm/The music of George Gershwin’ uit en daar kregen we veel van te horen. Bij het openingsnummer ‘On the street where you live’ werden we op het verkeerde been gezet. Fraaie muziek uit de Broadway musical ‘My Fair Lady’ maar géén compositie van Gershwin! Daarna werden we, als betrof het een muzikale doop, ondergedompeld in stukken van ‘Rhapsody in Blue’(uit 1924), ‘Porgy and Bess’(uit 1934/1935) en de drie preludes(uit 1936). Het publiek kon er geen genoeg van krijgen. Er werd niet van blad gelezen. Gitarist Vincent Koning liet een prachtig ‘klassiek’ gitaargeluid horen waarin de invloed van Wes Montgomery terug te horen was. De effectpedalen had hij thuisgelaten. De drie muzikanten manifesteerden zich als een muzikale drie-eenheid waarover een muzikale heilige geest vaardig werd. Er was een prachtige uitvoering van ‘I loves you Porgy’ te horen. Ook ‘Summertime’ werd ten gehore gebracht. Geen eer meer aan te behalen, zou je zeggen, maar dat pakte anders uit. Bij het gitaarintro zit iedereen op het puntje van zijn stoel. Een indrukwekkende vertolking in een vijfkwartsmaat nota bene. Ook een hoogtepunt was ‘I got Rhythm’ (de moeder van de Rhythm Changes aldus Rob van Bavel). Muzikaal vuurwerk waarin ook nog ‘Moose the Mooche’ van Charlie Parker terug te horen was. Bebop dus! Het slotakkoord bestond uit de derde prelude en ‘Rhapsody in Blue”. Opeens hoorden we in die apotheose een fragmentje van ‘So What’ van Miles Davis.
De staande ovatie mondde uit in de toegift ‘How long has this been going on’. Na zo’n concert gaat iedereen opgetogen en voldaan naar huis. Oorstrelende muziek hoorden we van drie muzikanten die duidelijk maken dat de muziekhistorie bijzonder actueel en urgent kan zijn.

Michiel van Ree