Romería

Marina is 18 jaar oud en op jonge leeftijd wees geworden. Om een handtekening te verkrijgen voor een beursaanvraag reist ze naar de Atlantische kust van Spanje, naar de grootouders van vaderskant die ze nog nooit heeft ontmoet. Daar komt ze terecht in een wirwar van tantes, ooms en neven en nichten, en weet ze niet of ze welkom is of juist weerstand zal ondervinden. Terwijl oude emoties worden losgemaakt, tederheid opnieuw opbloeit en onuitgesproken wonden uit het verleden zichtbaar worden, probeert Marina de gefragmenteerde en vaak tegenstrijdige herinneringen aan haar ouders te reconstrueren.